Tytuł: "POSZUKIWANY, POSZUKIWANA"

Reżyseria: Stanisław Bareja

Współpraca reżyserska: Karol Chodura, Paweł Maria Dolewski, K. Flegiel

Scenariusz: Stanisław Bareja, Jacek Fedorowicz

Dialogi: Stanisław Bareja, Jacek Fedorowicz

Zdjęcia: Jan Laskowski

Muzyka: Jerzy Matuszkiewicz

Scenografia: Bogdan Kostrzyński

Produkcja: Jan Szymański, Edward Kłosowicz - Zespół Filmowy Pryzmat

Premiera: 22 kwiecień 1973r.

Wykonawcy:
Wojciech Pokora (Stanisław Maria Rochowicz vel Marysia)
Jolanta Bohdal (Kasia, żona Rochowicza)
Mieczysław Czechowicz ("profesor")
Jerzy Dobrowolski ( dyrektor)
Barbara Rylska (żona dyrektora)
Maria Chwalibóg (Karpielowa)
Adam Mularczyk (malarz Bogdan Adamiec)
Wojciech Siemion (prokurator)
Jolanta Wołłejko (niania, przyjaciółka "Marysi")
Zofia Czerwińska (sublokatorka Karpielów)
Krystyna Borowicz (Górecka)
Witold Kałuski (Górecki)
Jan Kobuszewski (hydraulik)
Bohdan Łazuka (inżynier Rawicz)
Tadeusz Pluciński (trener)
Jan Kociniak (podwładny dyrektora)
Filip Łobodziński (Antoś, syn Góreckich)
Stanisław Bareja (mężczyzna goniący samochód Rochowicza)

Opis: Perypetie skromnego historyka sztuki, podejrzanego o kradzież obrazu; ukrywając się w damskim przebraniu zostaje "pomocą domową", co przynosi mu wielokrotnie wyższe zarobki. Pracownik muzeum, Stanisław Maria Rechowicz zostaje niesłusznie oskarżony o przywłaszczenie sobie obrazu. Uciekając przed wymiarem sprawiedliwości przebiera się w damskie stroje.


       Żonie oświadcza, że będzie pracował jako gospodyni domowa, a w wolnym czasie namaluje duplikat zaginionego "dzieła". Podejmuje pracę jako gosposia. Szybko zmienia kolejnych chlebodawców. U pana "profesora" zajmuje się skupowaniem cukru do produkcji bimbru. Pracę u nowobogackich traci, gdy staje w obronie swej napastowanej żony. W końcu obraz się odnajduje, ale bohater nie chce zrezygnować z lukratywnego zajęcia i rozpoczyna pracę jako pokojówka w domu zagranicznego dyplomaty. Znakomita kreacja aktorska Wojciecha Pokory jako gospodyni Marysia.