Tytuł: "MIŚ"     [zobacz powiedzenia z filmu]

Reżyseria: Stanisław Bareja

Współpraca reżyserska: Michał Dudziewicz, Stanisław Tym, Agnieszka Arnold, Małgorzata Dobrzyńska

Scenariusz: Stanisław Bareja, Stanisław Tym

Zdjęcia: Zdzisław Kaczmarek

Muzyka: Jerzy Derfel

Scenografia: Halina Dobrowolska

Produkcja: Józef Leszek Sobczyk - Studio Filmowe Perspektywa

Premiera: 4 maja 1981.

Wykonawcy:
Stanisław Tym (Ryszard Ochódzki, prezes klubu "Tęcza"; węglarz Stanisław Paluch)
Barbara Burska (Irena Ochódzka)
Christine Paul-Podlasky (Aleksandra Kozeł)
Krzysztof Kowalewski (Jan Hochwander, kierownik produkcji)
Bronisław Pawlik (pracownik w klubie sportowym "Tęcza")
Cezary Julski (klient w kiosku)
Marian Łącz (inkasent)
Stanisław Mikulski ("wujek "Dobra Rada)
Włodzimierz Nowak (recytator wiersza podczas uroczystego wręczania paszportów)
Wojciech Pokora (autor piosenek, pracownik MO)
Eugeniusz Priwieziencew (milicjant z drogówki z choinką)
Hanna Skarżanka (sprzątaczka w klubie sportowym "Tęcza")
Stefan Śródka (węglarz, kolega Stanisława Palucha)
Jerzy Turek (Wacław Jarząbek)
Andrzej Wasilewicz (odprowadzający matkę na lotnisko)
Barbara Winiarska (kioskarka z mięsem)
Jerzy Bończak (Chrostowicz)
Andrzej Fedorowicz (kierowca przy produkcji filmu)
Jan Kociniak (milicjant drogówki)
Zofia Merle (przekupka z mięsem w sekretariacie komendy)
Ewa Milde-Prus (Zofia Dyrman, "znajoma" Stanisława Palucha)
Ludwik Pak (Zdzisław Dyrman, kolega Stanisława Palucha)
Ryszard Pracz (członek ekipy filmu "Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta")
Edward Rauch (członek ekipy filmu "Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta")
Marek Siudym (węglarz, kolega Stanisława Palucha)
Andrzej Stockinger (palacz w kotłowni-melinie)
Janina Traczykówna (wiejska kobieta ciesząca się z węgla)
Kazimiera Utrata-Lusztig (kasjerka na Okęciu)
Zenon Wiktorczyk (minister Władek Złotnicki)
Maria Teresa Winiarska (spikerka w Centrum Informacyjnym lotniska na Okęciu)
Janusz Zakrzeński (Bogdan Zagajny, reżyser filmu )
Szczepan Baczyński (tłumacz przysięgły)
Tadeusz Bartkowiak (WOP-ista rozmawiający z Ochódzkim o uszkodzonym paszporcie)
Zbigniew Bartosiewicz ("Wesoły Romek")
Andrzej Bieniasz (milicjant pilnujący więźnia w klozecie)
Zbigniew Buczkowski (pośrednik wynajmujący helikopter)
Roma Buharowska (piosenkarka wykonująca piosenkę o paszportach)
Jerzy Cnota (statysta na planie filmu, pijak w kotłowni-melinie)
Zofia Grabińska (sprzątaczka w klubie sportowym "Tęcza")
Halina Jezierska (ekspedientka jedząca zupę)
Elżbieta Jodłowska (kelnerka w kawiarni)
Witold Kałuski (bileter na Okęciu)
Jerzy Karaszkiewicz (sprzedający wejściówki na Okęcie)
Irena Karel (kasjerka na Okęciu w kasie biletów przecenionych)
Roman Kosierkiewicz (członek ekipy filmu "Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta" )
Andrzej Kossowicz (kierownik szatni)
Bogdan Krzywicki (reporter)
Jadwiga Kuryluk (matka odprowadzana na samolot)
Paweł Łęski (mężczyzna wnoszący do kiosku łysą kobietę na noszach)
Jan Łopuszniak (ksiądz w samochodzie)
Anna Makarska (pani Krysia, sekretarka w kierownictwie produkcji)
Izabella Olejnik (kasjerka w barze mlecznym)
Andrzej Precigs (aktor grający w przedstawieniu teatralnym)
Piotr Pręgowski (goniec przy produkcji filmu )
Agata Rzeszewska (stewardessa)
Lech Sołuba (członek ekipy filmu "Ostatnia paróweczka hrabiego Barry Kenta")
Tadeusz Somogi (spiker w TV)
Krzysztof Świętochowski (aktor grający w przedstawieniu teatralnym)
Jerzy Szmidt (członek ekipy filmu, przemawiający w sprawie "znikniętych" parówek)
Zdzisław Szymborski (milicjant oglądający paszport Palucha)
Paweł Wawrzecki (piosenkarz Cwynkar)
Wiktor Zborowski (mężczyzna wnoszący do kiosku łysą kobietę na noszach)
Jan Bareja (chłopiec liczący ludzi stojących w kolejce w aptece)
Katarzyna Bareja (sekretarka w komendzie MO)
Stanisław Bareja (pan Jan, właściciel sklepu w Londynie)
Jerzy Borek (celnik sprawdzający wagę odprawianych)
Milena Celińska (kostiumolog na planie filmu)
Ryszard Czubak (mężczyzna na stołówce w wytwórni filmowej)
Jerzy Derfel (dyrygent)
Małgorzata Dobrzyńska (sekretarka planu przy produkcji filmu)
Krzysztof Fus (kobieta, której wypadły włosy przyniesiona przze męża do kiosku)
Stanisław Pąk (członek brygady młodzieżowej na zebraniu ekipy filmu )
Maciej Rayzacher (widz w teatrze pokazujący synowi baleron)
Józef Leszek Sobczyk (ubek śledzący Irenę Ochódzką w Londynie)
Jerzy Słonka (członek brygady młodzieżowej zobowiązujący się do zaciągnięcia warty)
Janusz Sterniński ("Krakowiak" wręczający paszporty)
Konstanty Szyrko (węglarz)
Roman Talarczyk (celnik z wąsami sprawdzający wagę odprawianych)
Kent Washington (Ryszard Ochódzki w młodości, "kiedy był Murzynem")

Opis: Prezes klubu sportowego "Tęcza", Ryszard Ochódzki zwany Misiem, ma wyjechać do Londynu. Zostaje jednak zatrzymany, bo okazuje się , Miśże z paszportu wyrwano kilka kartek. Ochódzki podejrzewa, że zrobiła to jego była żona Irena, by uniemożliwić mu wyjazd do Londynu. Małżonkowie założyli bowiem przed laty konto w jednym z londyńskich banków. Odejście Ireny zmusiło ich do podzielenia posiadanych dóbr. Pieniędzmi zdeponowanymi za granicą żadne z nich nie chce się jednak dzielić z drugą stroną. Całą sumę zagarnie więc ten, kto pierwszy dotrze nad Tamizę. Ochódzki nie poddaje się jednak łatwo i usiłuje wszelkimi sposobami udaremnić plan małżonki, a jednocześnie zdobyć dla siebie inny paszport.


       Film powstał w przełomowym okresie najnowszej polskiej historii, kiedy nagle okazało się, że śmiać się można już niemal ze wszystkiego. Tym trudniej było więc wymyślić coś, co rozbawiłoby publiczność. Ale chociaż upadła większość wcześniejszych tabu, nieodmiennie groteskowa pozostała otaczająca nas rzeczywistość.MiśStanisław Bareja i Stanisław Tym (autor scenariusza) wymyślili więc nieco zawiłą historyjkę o Rysiu-Misiu rywalizującym zachłannie z eksmałżonką o grubą forsę zdeponowaną za granicą, ale opowiastka ta służy głównie jako pretekst do ukazania wielu nonsensów swojskiej codzienności przełomu lat 70-tych i 80-tych. Są więc w filmie kpiny z nierozgarniętych milicjantów, przedrzeźnianie piosenkarzy z kołobrzeskich festiwali, szydzenie z imprez rozrywkowych dedykowanych ludziom "Do-Ro" , groteskowe parodie urzędniczych rytuałów albo zachowań w placówkach zbiorowego żywienia. Na tle tego idiotycznego świata pojawia się problem tzw. tworzenia nowej tradycji. Sztuczność tego rodzaju zabiegów nieźle uosabia w "Misiu" noworodek nazwany pokracznie "Tradycja".Film kończy się w tonacji podniosło-lirycznej z piosenkowym komentarzem i wizyjną fantastyką-słomiany miś unoszący się nad Warszawą, który niespodziewanie spada wbijając się w ziemię.

O tym, że "Miś" jest wyjątkowym filmem niech świadczy wypowiedz Jacka Fedorowicza:" "Miś" jest wspaniałą komedią, ponieważ zbiegło się w nim kilka czynników stanowiących o sukcesie: talent autorów, w tym umiejętności obserwacji, zdolność syntezy i - co oczywiste - umiejetność rozśmieszania, dalej: głęboka niezgoda na system popularnie zwany socjalizmem i na brak suwerenności, dalej: Miśpostanowienie obwieszczenia widzom tej niezgody w sposób tak wyraźny, w jaki nikomu w filmie się jeszcze nie udało, i wreszcie: moment historyczny, krótki oddech wolności po sierpniu 1980, który niespodziewanie sprawił, że "Miś" przeszedł przez ekrany w formie zafałszowanej przez cenzurę w stopniu tak nieznacznym, o jakim Stanisław Bareja nawet nie mógł marzyć przy swoich filmach w poprzednich latach. A zaczynał go kręcić w czasach, kiedy o wejściu na ekran "czegoś takiego" po prostu nie mogło być mowy. Dał mi do przeczytania scenopis tuż przed pierwszym dniem zdjęciowym. Byłem zachwycony, ale nie wierzyłem, że dadzą mu kręcić. Powiedziałem:- Jakiś ubek z ekipy doniesie i odbiorą ci film jeszcze w trakcie zdjęć! Jakże się cieszę, że nie miałem racji..."